Zondag 23 september: Los Angeles - Amsterdam
Why do all good things come to an end?
Wat hebben wij een fantastische vakantie gehad! We hebben ontzettend veel dingen gezien, gedaan en beleefd. Van de prachtige natuurschoon tot de bruisende steden, het kon niet gek genoeg. Wat alles met elkaar gemeen had is dat wij er ontzettend van hebben genoten. Hopelijk hebben wij onze vakantiepret goed over kunnen brengen in de verhalen. Tijdens deze 30 dagen hebben wij 3598 miles (5790 kilometer) gereden door de staten Californie, Arizona, Utah en Nevada. Daarnaast hebben wij op 14 verschillende plekken overnacht, waaronder 4 grote steden en hebben wij diverse National en State Parks bezocht.
Het laatste verhaal schrijven wij vanuit Nederland, want helaas mogen wij nu ook met jullie mee genieten van het herfstachtige weer en troffen we het gelijk met regen en fikse windvlagen. Maar, genoeg over Nederland! Toen wij wakker werden scheen de zon en was het zo'n 25 graden, genoeg factoren om nog iets leuks te ondernemen! We besloten eerst een ontbijtje te gaan eten bij Coffee Bean & Tea Leef, welk direct naast ons hotel zat, en hebben hier buiten op het terras gezeten. Daarna rustig de koffers ingeladen en uitgecheckt. Voor de laatste keer de autoradio op vol volume en gaan met die banaan!
Omdat we er vrijdag niet meer aan toe waren gekomen besloten we vanochtend alsnog naar Santa Monica Pier te gaan, ook hier heb je een boardwalk (net als in Santa Cruz) en deze was gelukkig wel open! Rond half twaalf kwamen we hieraan en het was al behoorlijk druk. Wanneer je de pier oploopt zie je aan je rechterhand ook allemaal kruisen voor de overleden soldaten. Ze waren net twee kisten aan het neerzetten voor de soldaten die in Irak en Afghanistan getroffen waren. Even verderop liggen allerlei op mensen op het strand te bakken en zie je allemaal lifeguardhuisjes als in Baywatch! Helaas zonder Pamela's en David's te bekennen
We besloten gelijk naar Pacific Park te lopen, hier zijn alle attracties te vinden. We hebben hier een daypass gekocht waarmee je onbeperkt alle attracties in mocht, deze hebben we het uur er na dan ook goed benut!
Toen we genoeg hadden gezien liepen we weer terug en hebben we buiten op het terras onze laatste Amerikaanse maaltijd gehad, nouja Amerikaans... we hebben beide een salade gegeten bij een sfeervol Italiaans restaurantje
Hierna zijn we richting onze autoverhuurbedrijf gereden en konden we de auto zo inleveren, alles was gelijk in orde en daar stonden we dan met koffer, zonder auto. Bij het verhuurbedrijf was er een shuttlebus die ons naar de luchthaven bracht. Hier mochten we langs iedereen langslopen omdat we voor de terugreis Premium Comfort klasse hadden geboekt (businessclass), heerlijk om niet in de rij te hoeven staan. Bij de douane ging het iets minder voorspoedig want daar bleek iets mis te zijn met ons ticket. Gelukkig ook bij een stel andere Nederlanders van dezelfde vlucht. Er scheen een rare zin te staan op de ticket maar een kwartier later mochten we wel doorlopen, wat er nou precies aan de hand was weten we nog steeds niet...
Op het vliegveld nog 2,5 uur gewacht en konden we lekker op tijd boarden, ook daar mochten we weer als eerste aan boord
Nu proberen we om ons gelijk aan te passen aan het Nederlandse ritme, John is nog springlevend maar Jacq is wel erg moe. Nu gaat het normale leven weer beginnen, gelukkig hebben we een hoop leuke herinneringen, foto's, filmpjes en deze reisverhalen om op terug te kijken. Aan alle trouwe volgers nogmaals bedankt voor jullie reacties telkens, dit vonden wij ontzettend leuk om te lezen.
THE END!
Liefs,
John & Jacq
Zaterdag 22 september: Los Angeles
Dat was het dan, ons reis is nu echt voorbij. De koffers zijn weer gepakt, de handbagage staat klaar en de laatste reisgegevens heeft de receptioniste voor ons uitgeprint, oftewel: klaar voor vertrek. Hè, wat ontzettend jammer! We hebben nog totaal geen zin om weg te gaan en de vier weken zijn voor ons echt voorbij gevlogen. Amerika is echt een top vakantieland en wij zijn het er over eens dat wij hier zeker nog een keer terug gaan keren.
De laatste dag hebben we volop benut. De wekker ging weer lekker vroeg, om acht uur stonden we op. We zijn rustig opgestaan, een broodje en banaan gegeten en om half tien stonden we voor de entree van Universal Studio's Hollywood.
Toen we een kaartje hadden bemachtigd zijn we direct helemaal naar achteren gelopen, hier zijn namelijk de achtbanen en de meeste mensen beginnen gewoon vooraan wat er in resulteert dat de wachtrijen bij de achtbanen nu nog niet zo lang zijn. En dit klopte gelukkig ook, voor Mummy the ride hoefden we maar tien minuten te wachten, we gingen gelijk nog een keer.
Hierna wilden we naar Transformers maar hier was al een wachtrij van 45 minuten, we dachten er verstandig aan te doen om dan eerst in Jurassic Park te gaan omdat we hier maar 10 minuten moesten wachten en deze waarschijnlijk ook langer zou worden...
Jurassic Park is een soort achtbaan die ook een stuk door het water gaat, erg leuk maar je wordt wel super nat! Scheelt weer dat je hier met deze temperaturen ook zo weer droog bent
Toen hier uit kwamen wilden we nu toch echt naar Transformers maar de rij was inmiddels nog langer geworden. We moesten nu 90 minuten wachten maar vonden dit echt zonde van de tijd en zijn dus maar naar de volgende attracties gelopen.
Wat we beide ook erg leuk vonden was de Universal Tour, hier ga je in een soort busje door de sets van Hollywood. We hebben hier veel verschillende filmsets gezien, waaronder imitatie New York, Jurassic Park, het Wilde Westen en laten we vooral ook niet Wysteria Lane van Desperate Housewives vergeten.
Ook hebben we hier King Kong 4D gezien, ook weer super goed in elkaar gezet.
Bij deze rit ging het er nogal wild aan toe, maar wij hadden gelukkig de goede bus uitgekozen!
Ook hebben we de show Water World gezien, dit was vroeger ook Jacq's lievelingsfilm. Erg leuke show met veel stunts.
Toen we alles hadden gezien was het alweer drie uur en was ons buik al aardig aan het knorren, we besloten maar voor de laatste keer in de Amerikaanse traditie mee te gaan.
's Middags bij het hotel nog bij het zwembad gelegen en rond een uur of zes gingen we naar The Grove. Hoe we de vakantie begonnen zijn gingen we deze ook weer afsluiten; met een heerlijk diner bij de Cheesecake Factory. Weer kregen we een buzzer en konden we een half uur winkelen/rond lopen voordat deze af ging. Er speelde een bandje op het plein, wat zorgde voor een erg leuke sfeer.
Natuurlijk ook de beroemde cheesecake (white chocolate with raspberry) uitgeprobeerd en deze was goddelijk! Mmmmmm.
We besloten naar de film ‘End of Watch' te gaan met Jake Gyllenhaal, erg vette film over twee agenten in South Los Angeles. Een aanrader, mocht deze in Nederland gaan draaien
Morgen dus weer op naar huis, hopelijk gaat onze vlucht gewoon want we kunnen hem niet vinden op de website van Los Angeles Airport, erg vreemd! Maar volgens de site van schiphol komen we gewoon nog aan dus we zien het daar ter plekke wel.
Tot in het koude kikkerlandje allemaal!
Groetjes,
John & Jacq
Vrijdag 21 september: San Simeon - Los Angeles
Vandaag weer vroeg in de auto voor onze laatste lange autorit van deze te gekke vakantie. De rit van San Simeon naar Los Angeles zou nog zo'n 4,5 uur duren. Onderweg zijn we naar San Luis Obispo gereden omdat we hadden gehoord dat ook daar een heerlijke bakker zat. Rond tien uur kwamen we daaraan en hadden ondertussen wel trek in een ontbijtje. Jammer genoeg bleek de bakker niet meer te bestaan. Snel maar even op Tom een nuttige plaats ingevoerd en deze bracht ons binnen een half uur naar Albertsons, daar ook gelijk wat bagels en croissants gekocht en we konden de dag weer door!
We hadden niet zo heel veel zin om onderweg veel te stoppen, we wilden niet weer de hele dag in de auto zitten. Het enige wat op het programma stond voor deze rit was de University of California Santa Barbara, een prachtige universiteit en campus die zelfs een eigen lagoon heeft! De VU valt echt in het niets als je hier bent, wat zou het toch machtig zijn om hier te kunnen studeren. We hebben no geen kijkje genomen bij de psychologie afdeling, hier had Jacq gezeten als ze hier ter wereld was gekomen
Op het strand bij de universiteit hebben we nog een tijd gezeten, hier was het heerlijk vertoeven. Jammer dat we hier niet de hele dag konden blijven!
Daarna wilden we in LA naar de Santa Monica Pier maar toen we rond 3 uur LA binnen reden zagen we al aardige files en besloten we om direct naar ons hotel te rijden, we hadden immers een belangrijke afspraak om 6 uur! Bij het hotel aangekomen weer om een kamer op de begane grond verzocht, gelukkig was dit mogelijk en zijn wij weer blij. Gelijk de kans genomen om de huurauto leeg te halen voor ons vertrek zondag, dit was inmiddels een slachtveld geworden. Hierna zijn we op de bus gestopt richting onze afspraak.
Rond een uur of vijf kwamen we op plaats van bestemming aan en hebben we een snelle hap gegeten bij Jack in the Box, dit is een fastfoodketen waar we al de hele vakantie overal door het land restaurants van zagen staan. Jacq heeft een curly fries gekozen en John ging voor de burger. Onderweg naar onze afspraak hebben we nog lekker een ijsje als toetje gehaald.
En daar stonden we dan braaf om half 6 bij LA Ink - High Voltage Tattooshop. John ging vanavond zijn eerste tattoo zetten! Hij vond het wel een beetje spannend want hij wist natuurlijk niet goed wat hij kon verwachten, achteraf is dit hem hartstikke meegevallen! Eerst ging de tattoo artist een plaatje op internet zoeken die hij vervolgens ging uit tekenen, John vond hem gelijk mooi en het tatoeëren begon. Het was wel een lange zit want om 10 uur gingen we pas de tattooshop uit!
Het resultaat...
...
....
...
... moeten jullie maar met eigen ogen aanschouwen
We hebben de taxi naar het hotel gepakt en hebben op het terras nog genoten van een heerlijke Corona! Morgen de laatste volledige dag alweer, helaas! We gaan weer ons uiterste best doen om hier het meeste uit te halen! Nu lekker (hopelijk zonder pijn) slapen!
Donderdag 20 september: San Francisco - San Simeon
Van onze vier weken in Amerika leek de kustroute ons het minst leuk. Niet omdat we wisten dat we weer huiswaarts gingen, dat is per definitie al niet leuk, maar omdat het ons niet zo spectaculair leek. Maar, dit hadden we zwaar onderschat! Tegen alle verwachtingen in hebben we weer een super toffe dag gehad! We vragen ons af of Amerika ook ooit zal tegenvallen?! Vast niet, en daarom een goede reden om nog eens terug te keren
Gisteravond hadden we op de laptop even gekeken wat er onderweg van San Francisco naar Los Angeles allemaal te doen was. We waren er samen al snel uit wat we vandaag gingen doen, hierover later meer. San Francisco konden we vanochtend nog niet gelijk los laten dus we besloten nadat we om half 10 hadden uitgechecked, nog even toeristje uit te hangen. Ons hotel was op Lombard street, deze straat staat bekend als de meest bochtige straat van de wereld, hoewel dit slecht een klein stukje van de gehele straat betreft. Het stukje is slechts één huizenblok lang, maar telt acht scherpe haarspeldbochten. Hier wilden we natuurlijk ook zelf doorheen hebben gereden dus daar gingen we hoor! Onderaan nog even een foto gemaakt als bewijsmateriaal:
Na weer wat heuvels op en af te hebben gereden kwamen we aan bij de Alamo Sqaure. Hier hebben we de Painted Ladies (geschilderde dames) bekeken, zes Victoriaanse huizen op een rijtje die ook gekend staan als de ‘Six Sisters'. Deze huizen met de felle kleuren zijn goed onderhouden en geven een idee van de architectuurstijl die in San Francisco overheerste tijdens de tweede helft van de 19e eeuw. Ze zijn natuurlijk ook bekend van de begin tune van de serie Full House!
We zijn weer de stad uitgereden, ditmaal niet via de bus/carpoolstrook en reden naar de leukste boardwalk van Amerika; Santa Cruz. We hadden allebei hartstikke veel zin in de leuke attracties, met name de achtbanen, aangezien we allebei thrill seekers zijn zaten dus we al opgejut in de auto. Onderweg zijn we gestopt bij 7 eleven om een croissant en ice coffee als ontbijt te halen, we hadden inmiddels al gierende honger. Daar aangekomen waren we beide beteuterd; het vakantie seizoen was al voorbij dus de boardwalk was alleen nog maar in het weekend geopend.
We hebben toen over het strand gelopen wat overigens ook niet vervelend was, want dit zag er weer prachtig uit:
En hebben een potje airhockey gespeeld in de arcade hal:
Een korte onderbreking van de tour bij een shoppingmall vlakbij Santa Cruz om vervolgens via Highway 1 naar Monterey te rijden. Highway 1 is zeker niet de snelste route om van San Francisco naar Los Angeles te rijden, maar wel zéér de moeite waard! De lange, soms smalle en kronkelige Highway 1 biedt prachtige uitzichten. Weer eens wat anders dan 70 mile alleen lijnrecht naar voren rijden.
In Monterey hebben we een rit gedaan langs de 17-Mile Drive. Langs deze rondweg hebben we veel leuke en interessante dingen gezien, zoals prachtige cipressen (soort bomen), zeeleeuwen op de Seal Rock, vele vogels waaronder aalscholvers op de Bird rock en natuurlijk de schitterende kust.
Jacq heeft hier een hechte vriendschap gesloten met Babbel:
Babbel is net zo grappig en nieuwsgierig
Voor een bezoek aan de 17-Mile Drive wordt aan het begin van de route een entrance fee gevraagd van ong. $ 10,-. Het voordeel wel dat hiermee ook het aantal bezoekers gereguleerd wordt. Er mag maar een beperkt aantal auto's per dag de 17-Mile Drive op.
Daarnaast maken we onze nieuwe titel, light chasers, meer dan waar! Rond zonsondergang vonden we dat we toch echt wel genoeg hadden gereden voor vandaag en strandden we in het plaatsje San Simeon.
Hier zijn we gestopt bij het Silver Surf Motel en hebben we voor een hele mooie prijs een hotelkamer met kingsize bed gehuurd. We hadden een kamer toegewezen gekregen op de eerste verdieping maar na een vriendelijk verzoek konden we gelukkig alsnog op de begane grond terecht. Dit is toch een stuk fijner met onze, inmiddels loodzware, koffers.
Ons diner vond plaats in een seafood & steak restaurant op loopafstand van het hotel. Hier heeft John een heerlijke steak gekozen en Jacq ging voor zalm, we hebben erg smakelijk en romantisch gegeten met als afsluiter een heerlijke creme brulee. Dit hadden we wel verdiend na weer zo'n lange dag.
Woensdag 19 september: San Fransisco
Vandaag was een hel. Een letterlijke, en een figuurlijke hel.
We begonnen al vroeg aan deze dag, om 7 uur ging de wekker, waarna we snel hebben gedoucht en een banaan als ontbijt hebben gegeten. We moesten namelijk al om 8.40 uur op pier 33 zijn waar onze ferry richting een regelrechte hel op aarde ging: Alcatraz federal penitentiary (de welbekende maximum security gevangenis). Onderweg op de ferry, waar overigens naar schatting ‘slechts' zo'n 300 man op zat, konden we voor het eerst ook de wereldberoemde Golden Gate Bridge van dichtbij aanschouwen - Hij is nog groter dan we van te voren hadden gedacht! Hierna kwam ook het eiland Alcatraz goed in zicht; Nu lijkt het nog een prachtig gebeuren.
Toen we de boot afstapten kregen we een korte typische Amerikaanse instructie met wat wel, maar vooral met wat niet mag. Nu kon de, volgens John, meest interessante tocht van de vakantie echt beginnen. We liepen 4 steile heuvels op, kregen een koptelefoon op en werden door deze zelfde koptelefoons door de gevangenis geleid. Het enige wat je denkt (en terecht!) is: 'Wat is dit een kl*tehol!'. De cellen zijn 2.75 meter lang, bij 1.5 meter breed, de wind guurde door de gangen, en van zonlicht was niet al te veel sprake. Het is niet voor niets dat één van de bekendste gezegdes binnen Alcatraz luidt: 'Break the rules and you go to prison, break the prison rules and you go to Alcatraz.' Het was zelfs zo erg dat de meest ‘geliefde' cellen het onderstaande uitzicht hadden, dit omdat ze dan wat meer zonlicht hadden en wel1 keer per jaar (!) de mensenaan de overkant van'the rock' konden horen, namelijk tijdens Oud en Nieuw, en dan alleen als de windrichting goed was.
Binnen de muren hadden de mannen geen rechten buiten goed eten (de bewakers aten hetzelfde), medische hulp, en een ‘kamer'. Als privilege mochten ze naar buiten om hier te bewegen, sporten of spellen te spelen. Als je dit leest klinkt het eigenlijk niet eens zo verkeerd ;-).
De bekendste man die hier ooit vast zat is natuurlijk de gangster Alphonse 'Al' Capone - ook bekend als Scarface:
Na deze indrukwekkende tour zijn we weer op de ferry terug richting het vaste land gegaan en hebben hier langs de kust gelopen richting pier 39. Op deze pier zijn namelijk bijna het gehele jaar door zeeleeuwen te vinden. Wat een grappige beesten zijn dit, het leek wel alsof ze een show opvoerden: Er waren 3 zeeleeuwen (onder het bordje 'Pier 39' op de foto) aan het stoeien omdat ze een vlot voor zichzelf wilden, erg lachwekkend!
Onderweg naar Pier 39 kwamen we ooknoghet Disney cruise schiptegen, gigantisch:
Één van de meest gewilde attracties in San Fransisco is het fietsen over de Golden Gate Bridge. Jacq had het idee om dit ook te doen, en voor degenen die John een beetje kennen, inderdaad: De figuurlijke hel! Hij heeft een ontzettende hekel aan fietsen, laat staan bergopwaarts! Toch maar doen dan.. Het levert in ieder geval wat mooie foto's op, en het is een once-in-a-life-time experience (Jacq vond het overigens wel heel leuk):
Na deze uitputtingsslag hebben we snel wat gedronken en een ijsje gegeten bij een Italiaans tentje, en zijn we weer richting de ferry terug naar de andere kant van de brug gegaan. Eenmaal bij de ferry aangekomen ziet John opeens een bekende (collega)! Voor alle Endemol'ers: Sascha van der Voort met vriend! Hoe is het mogelijk?! Hij bleek ook al 20 dagen in Amerika te zijn, en heeft een soort gelijke trip als wij gemaakt, en vliegt morgen weer naar huis. Na wat gekletst te hebben waren we inmiddels weer aan de overkant van het water, en hebben we gedag gezegd en de fietsen weer ingeleverd.
Afgepeigerd zijn we nog even de stad in geweest, hebben we lasagne bij een Italiaan gegeten, en zijn we inmiddels weer in het hotel beland. Morgen wacht gevoelsmatig dan toch echt de terugreis op ons: We gaan de kustroute terug richting Los Angeles rijden en zullen halverwege deze route waarschijnlijk overnachten, een hotel is nog niet geboekt, dus dat wordt een leuk avontuur!
Dinsdag 18 september: Yosemite N.P. (Oakhurst) - San Francisco
If you're going to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you're going to San Francisco
You're gonna meet some gentle people there
Vandaag voor ons maar denkbeeldige bloemen in 't haar, maar wij gingen wel naar San Francisco! Wat een leuke stad, weer heeeeel anders dan LA, San Diego & Las Vegas uiteraard. Maar de korte tijd dat we er zijn is goed bevallen.
Vanochtend zijn we vroeg uit de veren gegaan want de auto rit naar San Francisco duurde 4,5 uur. Het eerste gedeelte van de rit ging nog door de bergen en daarna een mooi (en weer ander) landschap met allemaal gaarden, zo kwamen we langs maisvelden en heeeeel veel pistacheboomgaarden...?
Aan de kant van de weg zagen we opeens een kraampje staan waar je verse aardbeien en pistachenootjes kon kopen, hier zijn we snel afgeslagen om dit lekkers te halen. Doordat we door al die nootjes en aardbeien zo vol zaten besloten we dit maar als onze lunch te zien
Na 3,5 uur kwamen we aan bij Fairfield, hier zijn we naar de Jelly Belly Factory gegaan. We hebben hier een leuke tour door de fabriek gevolgd waar we alles te zien en te horen kregen over het productieproces van de Jelly Belly. Interessant en leuk om te doen. We moesten ook verplicht een hoedje op wat er erg grappig uit zag (John wilde hier niet mee op de foto tot grote spijt van Jacq
Er is zelfs een 'art gallery' waar allemaal schilderijen hangen, gemaakt van Jelly Belly's:
Toen we na 40 minuten klaar waren gingen we nog even naar de giftshop toe, daar zag Jacq Harry Potter Jelly Belly's (beter bekend als smekkies in alle smaken). Ze kon het niet laten een smaak uit te proberen en koos voor de ‘kots'-smaak, welke ook niet zo lekker was
In Fairfield was ook nog een Victoria's Secret waar Jacq nog graag even naar toe wilde om de laatste aankopen te doen en ze is weer goed geslaagd. (Voor jou ook, Maaik!) Hierna was het nog een uur rijden voordat we in San Francisco waren. We hebben een klein foutje gemaakt toen we San Francisco in reden en geven Tom maar de schuld. Op een gegeven moment zagen we allemaal tolhuisjes staan waar je dus moest betalen om de stad binnen te komen, alleen niet op de rijstrook waar wij op reden. We konden ook onmogelijk van baan verwisselen want dit werd afgeschermd met stenen muren, of te wel we konden geen kant op. Bleek dus dat we op de bus en carpoolstrook reden. Wat een blamage! We duimen nu maar dat we geen boete naderhand krijgen....
De komende twee nachten zullen we slapen in een hotel op Lombard Street, een erg leuk gedeelte van San Francisco en vlakbij Fisherman's Wharf. Geen super hip hotel maar erg verzorgd en zeker in de stijl van deze stad, we zijn blij met ons hotel en hij valt ons hartstikke mee! De prijzen in San Francisco waren namelijk enorm hoog toen we zochten naar hotels in deze stad. Dit was nog een van de 'goedkopere' hotels (al is dit ons duurste hotel van de hele reisvoor 140dollar per nacht), maar wel met gratis parkeerplek waar je normaal al zo'n 30 dollar per dag extra voor moet betalen. Gelukkig een goede keuze!
We hebben bij aankomst gelijk maar ingechecked om ons om te kunnen kleden in de kamer, want wat is het KOUD hier! Gelijk de nieuwe spijkerbroeken uit de koffers getrokken en een vest aan, dit zijn we niet gewend. Ondertussen was het alweer etenstijd dus besloten we naar Chelsea Street te lopen, de man van de receptie had getipt dat hier allerlei leuke restaurantjes zaten. We liepen langs Naked Fish (bijna gelijknamig met die heerlijkesushitent in Vegas)en besloten toch nog maar een keer voor sushi te gaan. Eigenlijk moeten we het even in de verslagen terug lezen want volgens ons eten we dit zo'n een keer in de twee dagen, haha!
Maandag 17 september: Yosemite N.P. (Oakhurst)
Weer hartstikke bedankt voor jullie leuke en enthousiaste reacties, altijd leuk om te lezen en voor ons weer de juiste motivatie om te blijven schrijven!
Vandaag hebben we ervoor gekozen om wat rustiger aan te doen, dat vele gereis breekt je zo nu en dan ook wel eens op. Bij dit hotel zat een ontbijt inbegrepen tot tien uur dus hadden we om half negen de wekker gezet, het ontbijt was aan de magere kant maar wel erg leuk. Zo kon je zelf je wafels maken, dit hebben we dan ook gelijk uitgeprobeerd!
Na genoeg energie naar binnen te hebben gewerkt zijn we nog even achter priceline gaan zitten, we hadden namelijk nog geen hotel voor onze laatste twee nachten in LA maar helaas vanochtend ook niets gewonnen. Hierna zijn we gelijk vertrokken richting Yosemite omde Mariposa Grove bezoeken. In Yosemite staan de hoogste levende bomen op aarde. Deze Giant Sequoias zijn te vinden in Mariposa Grove. Deze Giant Sequoias worden ook wel Sierra Redwoods genoemd. Dit vanwege de rode stam van deze bomen. De grootste boom is ongeveer 90 meter hoog. De Grizzly Giant heeft een van de grootste omtrekken ongeveer 28 meter en 9 meter doorsnede. De oudste boom in Mariposa Grove is ongeveer 1900 - 2400 jaar oud.
Bij de South Entrance te zijn aangekomen werd ons aangeraden om bij het Visitor Center van Wawona te parkeren en van daar de shuttlebus naar Mariposa Grove te pakken omdat het daar nog wel eens kon tegenvallen met parkeergelegenheid. Voor ons was dit dus precies het tegenovergestelde! Bij het Visitors Center hebben we onsuccesvol tien rondjes op het parkeerterrein gereden en toen waren we het beu. We besloten de gok te wagen en zelf naar de Mariposa Grove te rijden, daar hadden we gelijk een plekje te pakken. Gelukkig, want het was inmiddels al half 12.
Via de 'Big Tree Tram tour' konden we langs alle beroemde bomen geleid worden. Jacq zag allemaal mensen richting het tourbooking-tentje lopen dus die trok een sprintje om hen voor te wezen
Als je in het bos van de Giant Sequoias bent, voel je je klein. De bomen worden niet saai of gewoon, ze blijven hoog, groot, gigantisch! Voor we het wisten waren we een uur en een kwartier verder en was de tour weer ten einde. Zeker een aanrader mocht je ooit in Yosemite komen!
Toen we weer in de auto zaten was het inmiddels twee uur en wilden we eigenlijk nog naar het beroemde uitzicht van Glacier Point, alleen zou dit in totaal weer drie uur rijden zijn (heen en terug) en kozen we er daarom voor om lekker naar het hotel terug te gaan. Gisteren hadden we immers ook al onvergetelijke uitzichten kunnen genieten. De rest van de middag hebben we lekker gelezen en gezwommen bij het zwembad en in de hot tub, ook heerlijk!
Omdat het in dit stadje lastig is om onder een vette hap uit te komen zjin we naar de supermarkt gereden voor avond eten, we hebben hier een magnetronmaaltijd gehaald waar we ook smakelijk van hebben zitten eten. Erg verwend, maar op een gegeven moment heb je geen zin om weer uit eten te gaan
Morgen verlaten we Oakhurst en zullen we richting San Francisco rijden, het einde komt nu echt in zicht en dat vinden we beide super jammer. Nog maar even niet aan denken, we hebben nog vijf volle dagen te gaan! Gelukkig zijn we net geslaagd voor een hotel in LA, via Expedia hebben we een hotel in Beverly Hills gereserveerd, weer vlakbij Farmer's Market / The Grove. Hier zijn we onze reis begonnen en dat beviel ons zo goed dat we hier ook graag wilden afsluiten.
Zondag 16 september: Lone Pine - Yosemite N.P. (Oakhurst)
Oeps, we laten jullie veels te veel foto's zien... we zijn nu door onze fotoruimte heen!
Vandaag hebben we een super mooie dag achter de rug, waarschijnlijk de mooiste van de hele reis (al is dit nog een nek-aan-nek race met de schitterende dag in Page). Omdat het naast een mooie, ook een erg drukke dag was hadden we de wekker al vroeg gezet vanochtend. Om zeven uur ging hij af, omdat we beide niet zo lekker geslapen hadden bleven we toch nog maar een uurtje liggen. Het was inderdaad een beetje een ‘shabby' hotel Robert-Jan, maar het was schoon en er stond een bed in en dat was het enige waar we gisteravond behoefte aan hadden
Toen we onze weg vervolgden kwamen we wéér ander landschap tegen! Waar we gisteren nog door het dode woestijn landschap reden kwamen we nu deze fraaie natuur tegen, dit verveelt echt nooit:
Onze volgende stop was Mono Lake, dit is een van de oudste meren van heel Noord-Amerika en heeft een oppervlakte van 150 km². Gedurende het lange bestaan van het meer zijn er grote hoeveelheden mineralen en zout vanuit de omringende bergen het water ingestroomd, hierdoor zijn de zogenaamde tufa's (kalksteentorens) ontstaan waar dit meer om bekend staat. Wederom een schitteren aanzicht. We hebben hier in alle rust nog even rond gelopen (dit was nadat de bus vol Japanners waren vertrokken) en genoten van deze mooie natuur.
Hierna zijn we naar het spookstadje Bodie gereden, een erg spannende tocht! Voordat we in het stadje aankwamen moesten we nog zo'n half uur over een onverhard pad rijden, dit was veel hobbel en gebobbel. But it was worth it. Bodie is een verlaten goudzoekersstad en er staan nog ongeveer 200 gebouwen waar je lekker naar binnen kan gluren. Erg bijzonder om doorheen te lopen en weer een mooie ervaring.
Toen we wilden gaan zijn we nog in de verkeerde auto gestapt... gelukkig kwam deze niet zo ver:
Na Bodie was het eindelijk tijd voor Yosemite N.P.! Via de Tioga Road reden we Yosemite N.P. en konden gelijk al genieten van hoe prachtig dit park is:
We hebben een korte stop gemaakt bij Tenaya Lake, welke wordt beschouwd als een van de mooiste meren in de Sierra. We hadden onze reishanddoeken al klaar liggen maar helaas was het water veels te koud om in te zwemmen. Jammer, want dat had ons wel stoer geleken! Het was overigens overal erg fris in Yosemite, waarschijnlijk omdat we ondertussen wel wat hogere temperaturen gewend waren
Hierna zijn we gestopt bij Olmsted point, een erg indrukwekkende plek. Hier hadden we een mooi uitzicht op de Tenaya Canyon en tevens was er een goed uitzicht op Yosemite Valley. Jacq is de rotsen opgeklommen heeft de foto technieken die ze van Clint heeft geleerd proberen toe te passen, oordelen jullie maar of het gelukt is
Inmiddels was het al half zes en moesten we toch echt gaan opschieten wilden we voor zonsondergang bij ons hotel zijn. Onze tent bij housekeeping camp hebben we moeten annuleren vanwege het hanta-virus waardoor we nu in een hotel buiten Yosemite (Oakhurst) slapen. Helaas heeft het Hanta-virus onze voorpret wel enigszins bedorven, we hadden namelijk onwijs veel zin om in het park zelf te overnachten maar we stelden onze eigen veiligheid toch in een iets hoger vaandel.
Vanaf de Tioga Road reden we verder op de Big Oak Flat road en als laatste de Wawona Road. Op het begin van de Wawona Road konden we stoppen voor een sublieme ‘tunnel view'. Je hebt hier een ontzettend mooi uitizcht op El Capitan en Bidalveil Fall, met Half Dome op de achtergrond.
Rond half acht kwamen we aan bij Southgate hotels & suites en besloten we gelijk in te checken. Even snel de kamer bekeken en daarna in het stadje nog snel wat sushi naar binnen gewerkt. De kamer bevalt ons prima, lekker groot in tegenstelling tot die van vannacht. Verder zijn de sauna en fitness 24 uur per dag geopend en kunnen we tot 10 uur 's avonds genieten van de hot tub en het zwembad. Morgen gaan we dit dan ook zeker doen!